วัดบ้านดงศรีบุญเรือง

หลวงพ่อเรือง วัดบ้านดง เป็นปรมาจารย์ตะกรุดคู่ชีวิต แห่งพิษณุโลก วิชาลงตะกรุดท่าน เป็นที่แพร่หลายในสมัยปัจจุบันมาก ในตำราจะพูดถึงยันต์ตะกรุดคู่ชีวิตว่า เมื่อลงเสร็จ ไม่ต้องเสกยิงได้เลย หลวงพ่อเรืองวัดบ้านดง ท่านเป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกับหลวงพ่อเงินวัดบางคลาน

ท่านเจ้าคุณพระราชรัตนรังษี เจ้าคณะจังหวัดพิษณุโลกในสมัยเยาว์วัย ได้เคยเห็นหลวงพ่อเรืองเมื่อครั้งที่ท่านไปปลุกเสกเครื่องรางของขลังที่วัดนางพญาเมื่อปี พ.ศ.2461 ....ท่านเจ้าคุณฯเล่าว่า หลวงพ่อเรืองเป็นพระรูปร่างสูงใหญ่ เสียงดัง มีเชื้อกระเหรี่ยงหูยาน ที่ติ่งหูของท่านเจาะรูสำหรับร้อยตุ้มหูแบบกระเหรี่ยงเป็นรูใหญ่ ...ท่านชอบสูบบุหรี่มวนโต ขณะพักสูบท่านเอาบุหรี่ยัดไว้ที่รูติ่งหูนั่น... มีคนเข้าไปกราบเรียนถามท่านในงานนี้ว่า..."ตะกรุดของหลวงพ่อขลังยิงไม่ออกจริงหรือไม่..."ท่านตอบว่า "ไม่รู้" แต่ถ้าอยากจะลอง ลองที่องค์ท่านเองก็ได้!!!... ปรากฏว่า คนถามไม่กล้าลอง ท่านจึงให้เอาลูกปืนออกเหลือแต่แก๊ป ปรากฏว่ายิงเท่าไหร่ก็ไม่ดัง!!!...ท่านเจ้าคุณได้เล่าเพิ่มเติมว่าสมัยที่หลวงพ่อเรืองไปสร้างสำนักสงฆ์ที่ชาติตระการ พิษณุโลก บริเวณนั้นยังเป็นป่าดงดิบ มีสัตว์ป่ามากมาย คืนหนึ่งขณะหลวงพ่อเรืองนอนจำวัดอยู่มีเสือโคร่งได้เข้ามาตะปบตัวท่านแล้วลากเข้าไปในป่าแต่เสือตัวนั้นกัดหลวงพ่อไม่เข้า จึงตะปบจนท่านสลบไปแล้วเอาไปหมกไว้ในพงหญ้าเพื่อกลับมากินซากใหม่ พอท่านฟื้นขึ้นมาท่านจึงเดินกลับวัดแล้วยังมาเล่าให้ชาวบ้านฟังว่า" ไอ้.....เสือเอากูไปกิน มันกัดไม่เข้า ยังเอากูไปฝังไว้อีก ตะกรุดหลวงพ่อเรืองโด่งดังอีกครั้ง เมื่อเกิดมีการยิงกันตายเกิดขึ้น เนื่องจากมีชายหนุ่มสองคน*ท้าประลองความเหนียวว่าใครจะแน่กว่ากัน*เจ้าของตะกรุดหลวงพ่อเรืองถูกยิงก่อนปรากฏว่ายิงไม่ออกแล้วตัวเจ้าของตะกรุดยิงฝ่ายตรงข้ามบ้างปรากฏว่าอีกฝ่ายหนึ่งตายคาที่...เจ้าของตะกรุดหลวงพ่อเรืองที่ยิงเค้าตายเลยต้องติดคุกไป!!แต่หากไม่ติดคุกคงต้องเสียชีวิตเป็นแน่แท้....ด้วยความคะนองอยากลองของขลัง ขอบคุณข้อมูลดีๆจากคุณน้าพศกรด้วยครับ หลวงพ่อเรือง วัดบ้านดง อีกหนึ่งคณาจารย์อาคมขลัง....ผู้สร้างตำนานตะกรุดขลัง(คู่ชีวิต)ไม่เป็นรองผู้ใดในปฐพีนี้. ยันต์คู่ชีวิต คือ มีอยู่แล้วชีวิตอยู่คง เป็นยันต์ที่ได้ใช้กันมานาน ตั้งแต่สมัยอยุธยายังรุ่งโรจน์ เป็นยันต์ ๆ หนึ่งในตำราพิชัยสงครามได้ระบุไว้เป็นยันต์ชั้นสูงหาค่าประมาณมิได้ จากตำราสมุดข่อยของ หลวงพ่อเรือง วัดบ้านดง อำเภอชาติตระการ จังหวัดพิษณุโลก เขียนไว้ว่า "ยันต์นี้ลงกะตุด (ตะกรุด) ไม่ต้องเสกยิงเอาเถิด"เพียงเท่านี้ จะเห็นว่ายันต์นี้มีอานุภาพสูงยิ่งเพียงใด

น้ำตกห้วยทราย

บึงหล่มซึ่งแต่ก่อนบึงหล่มได้เรียกกันว่า ”บึงล่ม” สาเหตุที่เรียกกันว่าบึงล่มเพราะในสมัยก่อนมีเรื่องเล่ากันว่าบึงหล่มเป็นเมืองเก่าเมืองหนึ่งซึ่งมีพระมหากษัตริย์ปกครองอยู่และมีเจ้าชายปกครองเมืองอยู่ด้วยวันหนึ่งเจ้าชายของบึงหล่มได้ลงไปอาบน้ำเหมือนทุกๆวันในขณะที่กำลังอาบน้ำอยู่สายตาเหลือบไปเห็นดอกบัว 2 ดอก เจ้าชายก็แปลกใจเพราะบริเวณนั้นไม่เคยมีป่าบัวเลย ดอกบัวที่โผล่ขึ้นมานั้นเป็นดอกบัวบานและดอกบัวตูมที่มีความงดงามมาก แต่เมื่อเจ้าชายพิจารณาแล้วก็คิดว่าดอกบัวบานนั้นงดงามกว่าดอกบัวตูม เจ้าชายจึงเด็ดดอกบัวและนำดอกบัวบานที่คิดว่างดงามมากกว่าดอกบัวตูมให้กับภรรยา ส่วนบัวตูมนั้นให้กับมารดา เมื่อกาลเวลาผ่านไปกลีบดอกบัวบานก็เริ่มร่วงหล่นไปตามกาลเวลาพร้อมกับภรรยาก็เริ่มชราลงเป็นลำดับทำให้เกิดความเบื่อหน่ายตรงกันข้ามกับมารดาที่มีความงดงามขึ้นดังกับดอกบัวตูมที่ค่อยๆแย้มกลีบทำให้เกิดความปรารถนาในตัวมารรดาของตนฉันชู้สาวเพียงแค่เจ้าชายคิดภายใต้เมืองหล่มก็เกิดเสียงดังขลุกขลักๆและลั่นขึ้นมาทันที่สร้างความตกใจให้กับชาวบ้านยิ่งนัก

วันหนึ่งเจ้าชายเข้าไปหามารดาและพูดสนทนาในเรื่องต่างๆแล้วตั่งคำถามกับมารดาว่า ”ประตูที่เราเคยออกมาแล้วเราจะเข้าไปอีกได้ไหม” มารดาคิดว่าเจ้าชายคงถามตามปกติจึงตอบลูกว่า ”ทำไมละลูกประตูที่เราเคยเข้าเคยออกเป็นประจำอยู่แล้วทำไมเราจะเข้าไปอีกไม่ได้” ทำให้เจ้าชายพึ่งพอใจในคำตอบมากหลังจากวันนั้นเจ้าชายจึงตัดสินใจว่าจะต้องเข้าไปหามารดาและปลุกปล้ำให้ได้ เมื่อเจ้าชายเคาะประตูเรียกมารดาหลังจากสิ้นเสียงเคาะประตูแผ่นดินของเมืองก็เกิดการสั่นและค่อยๆยุบตัวลงอย่างช้าด้วยสัญชาตญาณทำให้ต่างก็วิ่งหนีไปคนละทาง

กล่าวถึงเจ้าชายได้วิ่งหนีไปพร้อมกับบริวารอีกมากมายไปทางทิศใต้ของเมืองหล่มมาพักเหนื่อยที่บ้านทุ่งสาร (ในอำเภอพรหมพิรามปัจจุบัน) แต่ก็ยังเกรงว่าแผ่นดินจะถล่มมาถึงจึงพาบริวารเดินทางต่อไปและมาหยุดเพื่อเรียกขวัญที่หมู่บ้านเหล่าขวัญ (หมู่บ้านเหล่าขวัญในปัจจุบัน) เมื่อบรรดาผู้ติดตามได้มีกำลังใจดีแล้วจึงเดินทางต่ออย่างไร้จุดหมายและไม่มีผู้ใดทราบเรื่องราวของเจ้าชาย

กล่าวถึงมารดาของเจ้าชายเมื่อเกิดเหตุการณ์แผ่นดินถล่มก็ได้พาบริวารหนีไปทางทิศเหนือของบึงหล่มและมาพักนั่งอิงต้นไม้ใหญ่ซึ่งแต่ก่อนเรียกว่าหมู่บ้านนางอิง (หมู่บ้านนาอินปัจจุบัน) นางหยุดพักได้เพียงครู่เดียวก็ออกเดินทางต่อเมื่อแน่ใจว่าแผ่นดินคงถล่มมาไปถึงจึงงมาพักที่หมู่บ้านนางยั้ง (หมู่บ้านนายางปัจจุบัน) แล้วจึงออกเดินทางต่อและมาหยุดคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจึงเรียกว่าหมู่บ้านนางคำนึง (หมู่บ้านนาคนึงในปัจจุบัน) และออกเดินทางต่อและมาตั้งถิ่นฐานในเมืองลับแลจังหวัดอุตรดิตถ์ปัจจุบัน